Gecenin Üçünde Açılan Oturum: Aşırı Düşünme Mesaisi

Gün boyu gayet aklı başında, mantıklı, kriz anlarında soğukkanlılığını koruyan bir insan olabilirsiniz. Bütçe hesaplarını yapar, iş arkadaşlarınızın dertlerini dinler, "Hallederiz, her şey hallolur" güveni saçarsınız etrafa. Ancak saat gecenin üçünü vurduğunda ve başınızı o yumuşak yastığa koyduğunuzda, zihniniz aniden sahneyi devreder: Aşırı Düşünme Departmanı mesaiye başlamıştır.

Masa başından bakınca insan, gecenin bu zifiri karanlığında zihnin kurduğu o karmaşık kurgulara şaşmadan edemiyor. Gündüz hiç aklınıza gelmeyen, üzeri çoktan tozlanmış ne kadar anı varsa bir bir sandıktan çıkarılır. 5 yıl önce bir arkadaş ortamında söylediğiniz o anlamsız cümle, lisede tahtaya kalktığınızda yaşadığınız o küçük mahcubiyet, geçen hafta patronun e-postada kullandığı o tek kelimelik "Tamam." yanıtının arkasında yatan muhtemel felaket senaryoları... Hepsi sıraya girip tek tek sahne alır.

İşin en yorucu tarafı, bu gece mesaisinin hiçbir somut çözüme varmamasıdır. Zihin, yaşanmış ve bitmiş geçmişi değiştirmek ya da henüz yaşanmamış, belki de hiç yaşanmayacak olan geleceği tam kontrol altına almak için yırtınır durur. Tavanı izlerken kurulan o "Aslında orada şöyle deseydim..." ile başlayan hayali diyaloglar, bir anda yarın sabah yapılması gereken işlerin stresiyle birleşir. Saat 03.14 olur, sonra 04.20... Her geçen dakika, ertesi günün yorgunluğuna yazılan yeni bir borç senedidir….

Oysa o karanlıkta felaket senaryoları yazan zihin, gün ışığı odaya sızdığı an aniden sessizleşir. Sabah alarmı çaldığında, gece hayat memat meselesi gibi görünen o devasa kaygılar bir an içinde küçülür, sıradanlaşır. "Ben gece bütün bunlara mı takıldım gerçekten?" şaşkınlığıyla yataktan kalkarız.

Belki de gece gelen o aşırı düşünme dalgalarıyla savaşmayı bırakmak gerekiyor. Kafayı yastığa koyduğumuzda zihnin ortaya saçtığı o eski defterleri ve geleceğin kurgularını "Pekâlâ, bu da gece mesaisinin cilveleri " deyip sakince kenara bırakabilmek... Çünkü yatak, hayatı çözme yeri değil; sadece günün yorgunluğunu teslim etme yeridir. Geceyi geceye bırakıp uyumayı başarmak, belki de yetişkinliğin en büyük zaferlerinden biri.